niedziela, 12 września 2010

niedzielny poranek wśród kwiatów, owoców i brzęczących owadów…

     Wykorzystując słoneczną aurę, skorzystałam z zaproszenia i spędziłam dzisiejsze przedpołudnie u rodzinki na działce. Umiejscowione na obrzeżach miasta ogródki działkowe - kiedyś niezwykle popularne tzw. działki pracownicze, w zapomnianych już nieco trudnych czasach PRL-u umożliwiały spędzić letni czas, zasłużony urlop czy choćby wolny weekend na świeżym powietrzu, bez konieczności wyruszania w daleką i męczącą podróż zatłoczonym pociągiem czy psującym się autobusem. Dodatkowo świeże owoce i warzywa z własnej działeczki były towarem  porządanym bo deficytowym w tych dziwnych czasach.




     Soczyste owoce prosto z drzewa, świeże powietrze, cisza i spokój. Jedynie szum drzew, brzęczenie owadów i gdzieś w oddali ledwie słyszalne - prosto z radyjka tranzystorowego -dzwięki przeboju sprzed lat w wykonaniu Roberty Flack "Killing Me Softly"  i wygodny leżak – po postu słodkie lenistwo i ładowanie akumulatorów przed kolejnym trudnym tygodniem w pracy.



    Po tych kilku godzinach obiema rękoma podpisuję się pod stwierdzeniem, że kolor zielony uspakaja, wycisza, rozluźnia, a każda godzina spędzona blisko natury pozwala nabrać dystansu do spraw codziennych.

     Co do stroju – żadna rewelacja – bo raczej krynoliny, sterczące halki i powłóczyste suknie z trenem na działkę absolutnie się nie nadają - bo nie to miejsce i nie ten czas.
Dlatego wybór padł na: legginsy + tunika + kapelusz z kwiatem + sportowe balerinki na gumowej podeszwie.

     Wygodna bawełna, nie ograniczający ruchów fason (no może jedynie dość szeroki dół tuniki utrudniał lekko poruszanie się między wysokimi roślinami, zahaczając się przy każdym kolejnym kroku na kolcach krzaków różanych) i antypoślizgowe buty - idealne rozwiązanie na takie wypady.

 

     A na głowie błękitny kapelusik z jasnoróżowym wielkim kwiatem, przywieziony kilka lat temu z nad morza. Swoje już przeżył, ale nadal niezawodnie chroni oczy i włosy przed nadmiarem słońca. No oczywiście dzisiejsza temperatura nie wymagała zabezpieczenia głowy przed przegrzaniem, ale zsunięte na oczy rondo kapelusza, osłaniało je przed promieniami szczególnie, że zapomniałam zabrać okularów słonecznych.
    
     Pod tuniką bladoróżowy top bieliźniany, a na lewym nadgarstku bransoletka z niebieskich, szklanych koralików.
                                                                            oj coś bledziuchno tu wyglądam...
      dynia - na Helloween                           dojrzewająca pigwa,              minaturowy pomidorek             soczysta kiść winogron
       będzie jak znalazł :)               -nie miałam pojęcia, że tak wygląda                                                           z maleńkiej oranżerii

tunika – E-vie; top - Intimissimi; legginsy – no name; balerinki – kupione w osiedlowym sklepiku;
kapelusz –sklepik w Ustroniu Morskim; bransoletka - nie ma pojęcia skąd ją mam

sobota, 11 września 2010

ciotka migotka...

coś się błyszczy, coś się lśni, złotą nicią malowane sny
sny barwne, zabawne,
sny lekkie jak mgła,
jak piękne motyle,
prowadzą do dnia…


     W ten kolejny słoneczny dzionek prym wiedzie spódniczka, bo mało że różowo-amarantowo-fioletowa, to jeszcze skrząca się złotym haftem i drobniutkimi cekinami. Te małe świecidełka, w jakiś niewyjaśniony dla mnie sposób bezustannie gubię, znacząc swoją drogę migocącymi śladami. 

- i znów len – tkanina lniana znana już w starożytnym Egipcie, w okresie Starego Państwa, dostępna była tylko w wyrafinowanej formie -bardzo cienka, niemal przejrzysta – można by rzec wręcz idealna dla okrycia wdzięków królowej Kleopatry. Kleopatrą - to ja na pewno nie jestem, ale z bogatej oferty tkaniny oferowanych przez polskie sklepy osobiście wybieram te naturalne, przewiewne, „oddychające”, nie elektryzujące się. A że, tak jak w przypadku lnu, gniotą się niemiłosiernie – no cóż – coś za coś!
- i znów błyskotki – bo lubię od czasu do czasu pobłyszczeć, gdy wokół smutno i szaro
- i znów długa spódnica – tu brak mi pomysłu na rozsądne wyjaśnienie, jedyne co mi przychodzi do głowy, to tylko to, że po prostu bardzo je lubię.


     Dla okiełznania tego barwnego chaosu dodana została prosta, beżowa, dopasowana bluzeczka z mojej kolekcji – nawet nie wiedziałam, że mam ich aż tyle?!
A biorąc na serio informacje ze światowych wybiegów na temat nadchodzącej popularności koloru beżowego czy jak kto woli „wielbłądziego”, to przeglądając ostatnio zawartość mojej szafy, mogę śmiało uznać, że na jesień jestem gotowa!
     Do tego tradycyjnie zamszowe balerinki w kolorze fioletowym, z supełkiem na przodzie - najwygodniejsze buty na świecie do pracy, na zakupy, na spacer, na imprezę w stylu „u cioci na imieninach”
     No i oczywiście wygibasy przed obiektywem :)

spódnica – hand made; bluzka -no name; balerinki – Hkr Lady; korale – India Shop

czwartek, 9 września 2010

na ludowo…

     wykorzystuję ostatnie słoneczne dni, delektuję się wciąż jeszcze soczystą zielenią traw i delikatną fakturą brzozowych liści.
Pstry, pstryk i wszystko mam w pamięci komputera.
I gdy nadejdą zimne dni, gdy mróz pokryje drzewa i krzewy lśniącym szronem, gdy po trawie nie będzie już śladu - zajrzę tu ponownie…


     Celtowie wierzyli, że człowiek pochodzi od drzew, które swoich podopiecznych otaczają specjalną ochroną, odganiają zły los, uczą i wspierają w chwilach rozterki.
I według nich moim drzewem urodzeniowym jest bluszcz – ale cóż ja poradzę, że lubię brzozy?


     W pewnej starej książce wyczytałam, że brzoza uznawana była za drzewo kosmiczne. Symbolizuje życie, nowy początek, wiosnę, łagodność, wdzięk, miłość, radość i czystość. W Rosji była symbolem wiosny i młodych kobiet, a zasadzona w pobliżu domu miała zwabić duchy opiekuńcze. Powierniczka, pełna pozytywnej energii, nieco tajemnicza i nostalgiczna. Chociaż brzozowe rózgi miały już zdecydowanie inną symbolikę ;)


     Moje dzisiejsze „barwy” przypominają kolory tego urokliwego drzewa. Długa, jedwabna spódnica, biodrówka, w kształcie trapezu w kolorze ciemnej oliwki z dekoracyjnym motywem drobnych białych kwiatków przypomina nieco brzozową korę. Delikatna, przewiewna i niesamowicie wygodna. Idealna na letni spacer, wyjście na zakupy a nawet do pracy.


     Do tego równie wygodny biały, bawełniany t-shirt i oliwkowa koszulka z dekoltem wykończonym o kilka tonów jaśniejszą koronką. Koronka ma kolor niemal identyczny jak kolor bazowy spódniczki - czego, mimo licznych zabiegów, niestetyna nie potrafiłam uwiecznić na zdjęciach! Zresztą jeśli chodzi o kolory, to te oliwki w rzeczywistośc są "bardziej oliwkowe" ;)
     A na szyi – no właśnie, a cóż to takiego?? Dłuuugi sznur słonecznych korali – prezent od przybranej babci sąsiadki. Przeleżały samotnie w szufladzie ładnych parę lat zanim ujrzały światło dzienne. Sentymentalna pamiątka w ludowym stylu - moje „babcine” korale sprzed ćwierć wieku.

Spódnica – DIY; t-shirt -Topshop ; koszulka - Papaya; korale – vintage


środa, 8 września 2010

odrobina orientu w miejskiej scenerii...

a jednak słonko zrobiło niespodziankę i mimo zapowiedzi o deszczu, zimnie i silnym wietrze zaświeciło mi dziś prosto w oczy. No może temperatura nie wzrosła diametralnie, ale kilka stopni wzwyż i brak opadów, to jednak zawsze coś! Aż nowy duch wstąpił w moje umęczone pracą członki :). Przecież lato trwa nadal i... tej opcji będę się trzymać jak ostatniej deski ratunku!!!  ;)))


     A na ulicach ruch jak na wrzesień przystało. Jeśli jeszcze trafi się jakaś wolno poruszająca się maszyna budowlana po drodze (a sporo ich ostatnio i to w najdziwniejszych miejscach jako że remonty trwają w najlepsze w całym mieście) - to korek murowany! Hałas, klaksony ponaglające opieszałych, wyraźna złość wypisana na twarzach niektórych kierowców - ot i uroki polskich miast.


     Wracając jednak do tematu bloga - dziś w roli głównej występuje turkus! Kolor ten przywodzi mi na myśl wakacje (których w tym roku nie miałam …), morze, ciepły piasek pod stopami, spacer promenadą, słońce w zenicie… no to się rozmarzyłam!

     Wygodna bawełniana sukienka, tym razem zaadaptowana została do roli tuniki. Mówiąc szczerze od lat gustuję - w nie do przyjęcia dla niektórych osób - połączeniu sukienki i spodni. Bo i z łatwością wejdę w takim stroju na drabinę, wsiądę do autobusu czy tramwaju wysokopodłogowego ;) i przy tym nadal będę czuła się kobieco.

                            
                                                                                                               no nie! - a gdzie jest moja lewa ręka???
 
     Dekolt sukienki wykończony jest delikatnym haftem o ton jaśniejszym od koloru bazowego. Do tego biały top - co by nie świecić za bardzo nieopalonym dekoltem i ulubione białe spodnie ze sporej wielkości mankietami (idealne miejsce na ściągi :D). Zamiast paska wykorzystałam jedwabną apaszkę (pamiątkę po babci) łączącą kolor turkusowy, lazurowy, fioletowy i … trudny do określenia kolor buro-zielonkawy. A na szyi sznur (no może raczej sznurek) turkusów – zdobycz z Giełdy Minerałów, Kamieni, Skamieniałości i Muszli. Do tego wszystkiego na stopach sandałki w kolorze starego złota. Tak, tak - wiem, że sandałki o tej porze roku to już lekka przesada :)

     No i obowiązkowo nieodłączna parasolka! Tak na wszelki wypadek. Bo gdy ją mam przy sobie to prawie pewne, że padać nie będzie!

sukienka - Florence+Fred; top - no name; spodnie - ???; sandałki - Filanto; apaszka w roli paska - vintage;
korale - Giełda Minerałów...; bransoletka - India Shop

poniedziałek, 6 września 2010

z historią w tle…

     Piękna, monumentalna rezydencja cesarska Wilhelma II z początku XX wieku - dziś pełni funkcję centrum kultury, w którym przez cały rok odbywają się wystawy, koncerty, spektakle teatralne, seanse filmowe oraz liczne warsztaty edukacyjne. Jazz i yass, folk, blues, rock, muzyka klasyczna, piosenka aktorska - rozbrzmiewają w Zamku wypełniając jego wnętrza tysiącami dzwięków.


     Ten charakterystyczny dla miasta obiekt architektoniczny zlokalizowany w samym centrum, jest miejscem spotkań nie tylko jego mieszkańców ale i z racji niewielkiej odległości od dworca kolejowego i autobusowego punktem „zbiorczym” odwiedzających. Stylowe restauracyjki mieszczące się w przylegających budynkach, kluby muzyczne, dziedzińce, na których odbywają się letnie koncerty i plenerowe spektakle - przyciągają amatorów dobrej muzyki i wykwintnej kuchni.
                               
Spinaci e gorgonzola w letnim ogródku Trattorii Castellana w towarzystwie niezawodnych koleżanek z uczelni - cóż więcej do szczęścia potrzeba?!

     Dziś pokazuję go tylko od strony niewielkiego, ale pięknie zadbanego parku - kiedyś ogrodu różanego. Niczym oaza na pustyni, tak ten park, pełen zieleni i nienaturalnego jak na lokalizację spokoju, daje wytchnienie pędzącym przez ulice wielkiego miasta. A gęsty bluszcz oplatający konary drzew i promienie słońca przeciskające się między gałązkami czynią go niemal magicznym. Tajemniczy ogródu w samym centrum miejskiej dżungli :)

   
     A w nim ja, w wygodnych, lnianych alladynkach (tak, ta nazwa na te szerokie spodnie najbardziej do mnie przemawia) i jedwabnej, bogato haftowanej bluzce w kolorze burgunda, z lśniącymi maleńkimi cekinami. Bluzeczka dzięki wiązaniu z tyłu dopasowuje sie do figury, delikatnie podkreślając talię :). Ze względu na sporej wielkości dekolt, dla wygody pod spodem top w kolorze ecru. 


alladynki


bluzka - Next; alladynki - Sttilvoll; top - no name; balerinki - Hkr Lady