anielski opiekun 5. ...

Wierzycie w anioły? Ja chyba tak, głównie w takie w ludzkiej powłoce. Zjawiają się niby przypadkowo, mimochodem rzucą dobre słowo, pogrożą palcem, ustawią do pionu, strzepną łzę z policzka, uśmiechną się szczerze i nagle przy nich świat staje się bardziej przyjazny. Niektóre znikają tak szybko jak się pojawią, inne pozostają na dłużej.
Z tego też powodu lubię obdarowywać bliskie mi osoby anielskimi opiekunami. Chyba chcę wierzyć, że przyniosą im szczęście, a jeśli nawet nie, to choć ucieszą oko.
Uszyłam ich już całkiem sporą gromadkę. Błękitek (tu) i (tu), baletnica (tu),  rudowłosa (tu) i (tu), jagodowa panienka (tu), anielska para (tu), a to i tak nie wszystkie.
Każdy z nich, jak tylko powstał szybciutko wyfrunął do nowego domu i nie zawsze udało mi się go sfotografować przed wylotem. Ale są w mojej pamięci.
I tym razem było podobnie. Z tą tylko różnicą, że udało mi się wykroić kilka chwil na sesję fotograficzną.
Ale od początku. Przyjaciółka mojej mamy po latach nieobecności w kraju zawitała w rodzinne strony i to na kilkanaście dni. Były więc pełne emocji spotkania, rozmowy, wspominki. Czasem w oku pojawiła się łza smutku, by za chwil kilka zamienić się w szczery uśmiech i prawdziwą radość. Wspólny czas minął im szybko i niepostrzeżenie. Mimo chęci, nie udało się nadrobić minionych lat. Pozostało wiele nieopowiedzianych do końca zdarzeń, niedokończonych opowieści i zwierzeń. Na dodatek trzeba było się pożegnać... Smutek potęgował fakt, że Kanada w której od lat mieszka mamy koleżanka jest tysiące kilometrów stąd... kto wie więc czy jeszcze kiedyś dane im będzie spotkać się w realu...
Dlatego też mama poprosiła mnie o jakiś ręcznie robiony podarek dla koleżanki na "do widzenia". Nie za duży, w miarę poręczny, tak aby spokojnie zmieściła się do walizki lotniczej.
Anielski opiekun wydawał się być idealny.

Surówka bawełniana w kolorze ecru na ciałko aniołka, kulka silikonowa na wypełnienie, delikatny batyst w łączkę na sukienkę, kawałeczek filcu, koronki, ozdobna taśma, maleńkie perełki, skręcona w loki włóczka. Do tego igły, nici, czas, dobre nastawienie...i gotowe!

 Anielski opiekun w pełnej krasie!

Na szyi ma eleganckie perełki...

na nogach filcowe pantofelki ozdobione kwieciem...

na głowie burzę długich loków...

z tyłu ramion lśniące, satynowe skrzydełka...

a pod sukienką ozdobione koronką bawełniane pantalony.

Podarek został przekazany adresatce, przy okazji skropiony nie jedną upuszczoną łzą i wyleciał w daleką podróż za ocean. W nowym domu zasiadł na honorowym miejscu i - jak ptaszki donoszą - świetnie się już zadomowił, dlatego teraz już może spokojnie ujawnić się na blogu.

anielski opiekun - made by ThimbleLady

lala dla małej Gabrysi...

     Pewna mała Gabrysia w minione święta kończyła roczek. Na pamiątkę tego jakże ważnego dnia otrzymała swoją pierwszą (?) szmacianą lalę. 

     Lala ma blisko 40 cm wysokości, okrągłe policzki i bródkę oraz ruchome rączki i nóżki dzięki czemu może stać albo siedzieć. Na dodatek jest mięciutka, można więc ją tulić do woli. Można też zmienić jej ubranko. Jako że roczna pannica próbuje kosztować wszystkiego co znajdzie się pod ręką, lala nie ma żadnych plastikowych ani metalowych elementów. Nawet błękitne oczęta, nosek i usta są wyhaftowane, a więc w razie ubrudzenia - o co jak wiadomo nietrudno - można lalę wyprać. Jedyne zagrożenie to włóczkowe warkocze. Nie obawiam się ich wyrwania, bo naprawdę mocno je przyszyłam, ale rozplatać je to Gabrysia zapewne da radę. 

     Sukienkę uszyłam z batystu w wielokolorową łączkę, a bluzeczkę z kawałka ażurowej dzianiny.

     Lala ma też długie, bawełniane gaciochy z koronkami i filcowe butki. 

Gabrysia zaakceptowała swoją szmacianą koleżankę, a to dla mnie najważniejsze! Uśmiech radości na twarzy dziecka to największa nagroda.

A Wy jak oceniacie Gabrysiową szmaciankę? Może być?

szmaciana lala z warkoczami - hand made by ThimbleLady