anielski opiekun 5. ...

Wierzycie w anioły? Ja chyba tak, głównie w takie w ludzkiej powłoce. Zjawiają się niby przypadkowo, mimochodem rzucą dobre słowo, pogrożą palcem, ustawią do pionu, strzepną łzę z policzka, uśmiechną się szczerze i nagle przy nich świat staje się bardziej przyjazny. Niektóre znikają tak szybko jak się pojawią, inne pozostają na dłużej.
Z tego też powodu lubię obdarowywać bliskie mi osoby anielskimi opiekunami. Chyba chcę wierzyć, że przyniosą im szczęście, a jeśli nawet nie, to choć ucieszą oko.
Uszyłam ich już całkiem sporą gromadkę. Błękitek (tu) i (tu), baletnica (tu),  rudowłosa (tu) i (tu), jagodowa panienka (tu), anielska para (tu), a to i tak nie wszystkie.
Każdy z nich, jak tylko powstał szybciutko wyfrunął do nowego domu i nie zawsze udało mi się go sfotografować przed wylotem. Ale są w mojej pamięci.
I tym razem było podobnie. Z tą tylko różnicą, że udało mi się wykroić kilka chwil na sesję fotograficzną.
Ale od początku. Przyjaciółka mojej mamy po latach nieobecności w kraju zawitała w rodzinne strony i to na kilkanaście dni. Były więc pełne emocji spotkania, rozmowy, wspominki. Czasem w oku pojawiła się łza smutku, by za chwil kilka zamienić się w szczery uśmiech i prawdziwą radość. Wspólny czas minął im szybko i niepostrzeżenie. Mimo chęci, nie udało się nadrobić minionych lat. Pozostało wiele nieopowiedzianych do końca zdarzeń, niedokończonych opowieści i zwierzeń. Na dodatek trzeba było się pożegnać... Smutek potęgował fakt, że Kanada w której od lat mieszka mamy koleżanka jest tysiące kilometrów stąd... kto wie więc czy jeszcze kiedyś dane im będzie spotkać się w realu...
Dlatego też mama poprosiła mnie o jakiś ręcznie robiony podarek dla koleżanki na "do widzenia". Nie za duży, w miarę poręczny, tak aby spokojnie zmieściła się do walizki lotniczej.
Anielski opiekun wydawał się być idealny.

Surówka bawełniana w kolorze ecru na ciałko aniołka, kulka silikonowa na wypełnienie, delikatny batyst w łączkę na sukienkę, kawałeczek filcu, koronki, ozdobna taśma, maleńkie perełki, skręcona w loki włóczka. Do tego igły, nici, czas, dobre nastawienie...i gotowe!

 Anielski opiekun w pełnej krasie!

Na szyi ma eleganckie perełki...

na nogach filcowe pantofelki ozdobione kwieciem...

na głowie burzę długich loków...

z tyłu ramion lśniące, satynowe skrzydełka...

a pod sukienką ozdobione koronką bawełniane pantalony.

Podarek został przekazany adresatce, przy okazji skropiony nie jedną upuszczoną łzą i wyleciał w daleką podróż za ocean. W nowym domu zasiadł na honorowym miejscu i - jak ptaszki donoszą - świetnie się już zadomowił, dlatego teraz już może spokojnie ujawnić się na blogu.

anielski opiekun - made by ThimbleLady

szczęście zaklęte w słoniach - akcja w dobrej sprawie

Kochani bardzo dziękuję Wam za ogrom miłych słów pod poprzednim postem. To budujące, wzruszające i w ogóle tak jakoś cieplutko robi się na serduchu, a dzień wydaje się być piękniejszy.

Na razie będzie moje "dalej..." bo przecież nie spoczęłam na laurach. Na początek przeszukałam dysk komputera. Teksty, tabelki, zdjęcia... Jak zwykle znalazło się trochę niepotrzebnych plików, trochę śmieci, ale udało się też trafić na kilka ciekawostek.
Np znalazłam słonie. Miękkie, wielkouche i całkiem sympatyczne. O ile mnie pamięć nie zawodzi to uszyłam je na początku roku. Słonie przeznaczone były na aukcję charytatywną, którą ogłosiła Susanna z bloga http://szyjesobie.blogspot.com/.
Pamiętacie piosenkę dla dzieci, której słowa brzmią... "cztery słonie, zielone słonie, każdy kokardkę ma na ogonie..."?  Zainspirowana tymi słowami uszyłam cztery słonie, ale ani zielone ani z kokardkami - chociaż nie przepraszam - jeden z nich ma limonkową kokardkę pod szyją J.
Moje słonie mają za to supełki na ogonkach i trąbach. A po cóż im te węzełki?! Ano po to, że akcja dotyczyła zebrania funduszy na leczenie pewnego młodego człowieka, którego dopadła bardzo rzadka i nieprzewidywalna choroba Niemanna Picka potocznie zwaną "dziecięcym Alzheimerem".
Choć wydaje się to niemożliwe, to okazuje się, że i w wieku niespełna 21 lat można zagubić się w swoim świecie...
Do akcji przyłączyło się sporo osób, które szyły, dziergały, wyklejały, a nawet wypalały słoniowe piękności. Wyczarowane z różnych materii słonie z supełkami - jak w bajce Juliana Tuwima o Słoniu Trąbalskim zapominalskim poszybowały do Fundacji Stonoga, której Jasiek jest podopiecznym, a dalej na licytację. Udało się zebrać sporo pieniążków na lek, który pozwoli zatrzymać chorobę. Parę grosików do puli wpadło i za moje słonie. Mam nadzieję, że tym którzy je zakupili przyniosą dużo szczęścia, bo co jak co, ale trąby to mają konkretnie zadarte do góry J

Uszyłam je z naturalnego lnu, wzorzystej bawełny i flauszu. Wypełniłam kulką silikonową co sprawia, że są mięciutki i nawet po usilnym wygnieceniu wracają do wyjściowej formy. Można też je swobodnie wyprać.

Na dodatek słonie okazały się wytrawnymi modelami. Nim znalazły się w paczce uroczo pozowały mi do zdjęć w bluszczowych listkach.

Dużo słońca kochani na te ostatnie wrześniowe dni. 

słonie made by ThimbleLady

szaraczek... akcja w dobrej sprawie

"Człowiek jest tyle wart ile może dać drugiemu człowiekowi" JPII

Kilka miesięcy temu odpowidziałam na apel Susanny z bloga http://szyjesobie.blogspot.com/, która organizowała akcję zbiórki fantów na aukcję "Tata chce żyć!", która miała odbyć sie podczas koncertu charytatywnego http://szyjesobie.blogspot.com/2016/09/tata-chce-zyc-prosba-o-pomoc-dla-michaa.html"
W założeniu fanty miały być własnoręcznie uszyte i najlepiej aby były dedykowane dzieciom. Nie mogłam więc odmówić sobie przyjemności przełączenia się do akcji i uszycia czegoś przytulaśnego. Wybrałam kolejnego długouchego.

Obserwatorzy mojego bloga zapewne pamiętają podobnego ktosia (tu). Był beżowy, mieciutki i uśmiechał się do małej Ani spedzającej długie godziny na szpitalnym łóżku. Szary i biały polar, do tego kulka silikonowa na wypełnienie, odrobina włóczki czesankowej na ufilcowanie noska i oczu oraz kawałeczek filcu na marchewkę wystarczyły na stworzenie równie mięciutkiego i miłego w dotyku szaraczka. Miał dłuuuugaśne uszy, czarny okrągły nochal...

do tego zabawny ogonek... Taką mieciutką białą kulkę - idelaną do tarmoszenia ;).

Obowiązkowe królicze skoki z rozkoszynmi paluchami...

i króliczy przysmak - smakowitą, pomarańczową marchewę...

Do szaraczka dołożyłam jeszcze kilka matrioszkowych breloków. 

Akcja zakończyła się sukcesem. Oby jej efekt był równie satysfakcjonujący jak ona sama.

wpis z jęzorem...

...żyrafim jęzorem...
W ubiegłym roku wybrałam się na warsztaty filcowania u prawdziwej mistrzyni tej techniki Beaty Bródki. Tematem zajęć były zwierzaki. Mieliśmy wybrać sobie jakieś zwierzątko i zabrać się do zabawy. Sama nie wiedziałam co chcę robić. Jedna z dziewcząt wybrała zajączka, inna miśka, inna wilka, jeszcze inna głowę jednorożca. Ja za to przez dłuższy czas siedziałam na zajęciach zastanawiając się co właściwie chcę robić. Myślałam, myślałam no i sobie wymyśliłam - ufilcuję głowę pewnej afrykańskiej parzstokopytnej! No i porwałam się z przysłowiową motyką na słońce. No bo co jak co, ale żyrafy to ja spotykam na codzień w drodze do pracy i dokładnie wiem jak one wyglądają :). Stosunkowo mała główka na długiej, smukłej szyi, wydłużona szczęka przeżuwająca zielone liście, małe różki, uszy, czarne oczyska... No i tyle.

Wyszukałam więc jakąś uśmiechniętą żyrafkę w internecie, zrobiłam zdjęcie komórką i wpatrując się w ten mały ekranik zabrałam się z zapałem do pracy. Zapał szybko minął, bo żyrafa okazała się nie lada wyzwaniem. Po niemal 5 godzinach uderzania igiełką w kłębek włóczki, a czasem też i palce powstało takie oto "cóś". Jeszcze bez uszu, długich rzęs i łat na futrze...

Chyba najlepiej określa ją angielskie słowo "creature" ;). Koślawa, z wielkimi wyłupiastymi oczyskami, krągłymi nozdrzami, no i jęzorem różowym i długim.  Czyż nie jest zabawna? 

Pewnego dnia ją dokończę...

głowa żyrafy - hand made by ThimbleLady

kot trzpiot...

     A któż to sie ukrył w zielonym igliwiu? Wygląda na to, że ten dziwaczny jegomość z niecierpliwością wypatruje świąt. A tu ani śniegu, ani mrozu... Magiczna atmosfera towarzysząca temu wydarzeniu gdzieś wyparowała... Ale za to jest On. 

A któż to taki? - zapytacie.

     Pamiętacie Bartka Koniczynę  (tu) - bohatera książki dla dzieci autorstwa poznańskiej pisarki Danuty Zawadzkiej - http://www.danutazawadzka.pl/?! Uszyta przez mnie pacynka Bartka podróżuje już od kilku lat wraz z autorką po Polsce. Odwiedzają liczne targi i spotykają się z małymi czytelnikami na spotkaniach autorskich. Bartek wzbudza spore zainteresowanie. Dzieci witają się z nim, potrząsają barwną czuprynę a nawet przybijają piętkę. 

     Dziś przedstawiam Wam kolejną bajkową postać - bohatera najnowszej książeczki Danuty Zawadzkiej  "Rymowane opowieści o niezwykle śmiesznej treści" - Kota Maurycego - https://www.facebook.com/Danuta-Zawadzka-144092418976957/… Jest niebieski, pręgowany i lubi wylegiwać się w zabawnej pozycji.

Bartek w moim wykonaniu to pacynka, z kolei kot Maurycy to filcowa broszka. Przypieta do swetra czy żakietu autorki przyciąga uwagę czytelników.

Potrzebowałam na niego blisko 20 g włóczki czesankowej, kawałek filcu na języczek, włosie z miotły do zamiatania na wąsiska i zapięcie do broszki. No jeszcze trochę czasu. Tzn troszkę więcej czasu niż się spodziewałam, ponieważ nigdzie  nie mogłam znaleźć odpowiedniego koloru wełny zgrzebnej. Miałam tylko czesankową, a ta w filcowaniu na sucho wymaga zdecydowanie więcej zaangażowania zarówo czasu jak i energii. 

Z tego co wiem Maurycy już pojawił się na pierwszych spotkaniach z nowymi czytelnikami i zaskarbił sobie ich przychylność. Moja radość tym większa, że nie tylko przypadł do gustu autorce, ale i przede wszystkim tym, dla których ta postać została wymyślona.

Kot Maurycy - postać bajkowa hand made by ThimbleLady

rybka lubi pływać...

Moi drodzy oto ryba. Szara, miękka i uśmiechnięta. Łypie zabawnie swoimi czarnymi jak węgielki oczami i uśmiecha się przyjaźnie.
Rybkę uszyłam jako podarek dla dwuletniego Iwa. Ponieważ trafiła już do nowego opiekuna, mogę zaprezentować ją "światu". Od mamy Iwa wiem, że zaraz po rozpakowaniu paczki rybi przyjaciel znalazł bezpieczną przystań w ramionach małego chłopca.  Muszę przyznać, że cieszy mnie to przeogromnie!

Rybka powstała na podstawie wykroju zamieszczonego w magazynie Pretty Toys z 2009 roku - może być przytulanką, a także czymś w rodzaju podusi. Do jej uszycia wykorzystałam miękki termo flausz w dwóch kolorach. W pierwszej kolejności pozszywałam płatwy boczne i płetwę ogonową oraz środek grzbietu. Do tego elementu przypięłam szpileczkami prawą do prawej a następnie przyszyłam - płetwy i jasny brzuch pozostawiając jedynie niewielki otwór na wywinięcie. Powstały w ten sposób większy element wypełniłam kulką silikonową, a następnie zaszyłam otwór.
Jako, że dzieci testują świat przez zmysł smaku, to wolałam nie kusić losu i oczy zamiast plastikowych guziczków, które łatwo odgryźć i połknąć - ufilcowałam z włóczki czesankowej. Podobnie zrobiłam z rybim uśmiechem. Z uwagi na to, że tym razem maszyna odmówiła współpracy większość elementów szyłam ręcznie. Nie było to specjalnie trudne ponieważ termo flausz ręcznie szyje się szybko i sprawnie.

I jak Wam się podoba ten rybi przytulaśny przyjaciel?

Potrzebne materiały:

- dwa kolory polaru/ termo flauszu - w tym przypadku szary ok 25 cm, jasny beż ok 18-20 cm

- kulka silikonowa do wypełnienia 

- kępka włóczki czesankowej do nafilcowanie oczu i uśmiechu lub kordonek do haftu.

made by Thimble Lady w oparciu o wzór z magazynu Pretty Toys z 2009

króliczek dla Ani...

     Idąc za ciosem akcji w dobrej sprawie dołączyłam do kolejnej. Jeśli efekty pracy moich rąk mogą rozjaśnić czyiś szary dzień i przynieść choć odrobinę radości to zabieram się za realizację.
Tym razem uszyłam króliczka dla ślicznej, maleńkiej Ani.
Kim jest Ania? Małą księżniczką, której zła czarownica "podarowała" okrutny dar - glejaka mózgu. Ale Ania dzień po dniu dzielnie walczy.

https://www.facebook.com/Ania-nie-dam-si%C4%99-rakowi-chc%C4%99-stan%C4%85%C4%87-na-dwie-nogi-225524554489100/?fref=photo

Ta mała księżniczka niczym Alicja w Krainie czarów polubiła długouche zwierzaki. Chcę wierzyć, że potrafią one przynieść szczęście i sprawić cud. Dlatego nie omieszkałam uszyć dla niej królika dobrych wiadomości. Nie jest biały, nie ma kraciastego kubraczka i zegarka w łapce za to jest mięciutki, milutki z okrągłym ogonkiem, długimi uszami gotowymi wysłuchać dziecięcych smuteczków, z palczastymi skokami i lśniącymi oczami, w których odbija się cały świat. Wielgachne uszy przyszyłam bardzo mocno, bo mam nadzieję, że problemy z oczkami Ani są tylko przejściowe i pewnego dnia ta mała księżniczka zobaczy futrzaka i wytarmosi za uszy - bo on tylko na to czeka...

Królik w pełnej krasie - z przodu...

i z boku...

i z tyłu...

i z góry...

i z dołu :)

Z marchewką, soczystą i bardzo pomarańczową...

króliczka dla małej Ani - made by ThimbleLady