...sofa pod czerwoną gwiazdą...

     Dziś krótko, bo i rozpisywać się nie ma o czym. Pisanie pracy pochłonęło mnie całkowicie. Idzie mi niezwykle opornie... Całe popołudnia, wieczory, a nawet nocki spędzam nad klawiaturą komputera, na który przyznam szczerze, już nie mogę patrzeć! Mam wrażenie, że za moment zamienię się w małego pisarczyka i tak już mi zostanie...

Jeszcze tydzień i powinnam mieć odrobinę więcej czasu. Nie oznacza to oczywiście końca pisania tylko chwilowe wyhamowanie, ale i tak już się cieszę, bo najbardziej na świecie potrzebuję odpoczynku! Może dlatego zdjęcia powstały na sofie J

Wykonałam je kilka dni temu, kiedy byłam jeszcze "na chodzie", teraz wyglądam jak przeciągnięta przez magiel i moja facjata nie nadaje się do upublicznienia -

grudniowe bytowanie w szpitalu i rozpoczęte leczenia daje mi ostro do wiwatu, muszę się więc najpierw wypionizować (mam nadzieję, że to szybko nastąpi), a potem nadrobię zaległości w czytaniu, oglądaniu i komentowaniu...

Miłego weekendu! 

     A na sobie mam czarne spodnie alladynki, wysokie kozaki, śliwkowy sweterek zakładany kopertowo i wiązany w pasie, z rękawami ¾ spod których wystają rękawy białej bluzki i wielka róża. Zwyczajnie, codziennie i bardzo wygodnie!

     Kilka dni temu spotkała mnie niezwykła niespodzianka - dostałam wyróżnienie od Niki, która wytwarza przecudnej urody anioły i tildy.  Ja? – wyróżnienie?  Absolutnie niespodziewane i niezwykle miłe. Niko bardzo dziękuję! Jest mi tym bardziej miło, że jeszcze na blogu nie zamieściłam zbyt wielu wytworów swoich rąk ... Ale takie wyróżnienie zobowiązuje!

sweter - Next; bluzka - no name; alladynki - stragan na osiedlowym bazarze;

zakolanówki - Gatta; kozaki - Laura Rosa ; brosza/róża - sklep z tkaninami i dodatkami krawieckimi Bławatek; pierścionki - Rossman

płaszcz - Sara Kelly Collection; pasek - sklepik z galanterią skórzaną; szal+czapka - Pawonex

krawat i kobieta...

     Krawat... są tacy, którzy twierdzą, że jego początków należy doszukiwać się w Chinach, w chustach zawiązywanych na szyjach  żołnierzy cesarza Shi Huang Ti (260-209 p.n.e.).  Inni dopatrują się jego pierwowzoru  w szalach zwanych „Focale” noszonych przez starożytnych legionistów, niemniej jednak za największego propagatora tego elementu męskiego stroju należy uznać króla Francji Ludwika XIV, którego urzekły kolorowe, jedwabne chusteczki wiązane na szyjach chorwackich oficerów wizytujących Paryż, po zwycięstwie nad Turkami. Król ten słynący z zamiłowania do przepychu, również w strojach, utworzył regiment „Royal Cravattes”, a nawet zatrudnił specjalnego „cravatiera”.

     W zasadzie zwyczajny kawałek tkaniny.

Kiedyś zarezerwowany wyłącznie dla mężczyzn, obowiązkowy element męskiej garderoby, zmieniający wizerunek, dodający powagi i elegancji.

     Obecnie rynek oferuje ogromne bogactwo wzorów i koloró krawatów. Do wyboru wąskie, szerokie, dłuższe i krótkie, wykonane z różnych gatunków tkanin (jedwabiu, wełny, poliestru), gładkie, w motywy kwiatowe, pasy, a nawet w zabawne ilustracje - jak to mówią od wyboru do koloru.

     Są tacy którzy twierdzą, ze krawat, a właściwie wybrany rodzaj krawata może wiele powiedzieć o właścicielu i jego charakterze. Ciekawe co ten tu  o mnie szepce lub rozpowiada? J

     Mam w posiadaniu kilka krawatowych okazów. Ten tu prezentowany, wykonany jest z jedwabiu w orientalne wzory. W zasadzie mogę go uznać za rodzaj biżuterii. Dodaje odrobiny kolorytu czarno-białemu zestawowi. Założyłam go do białej, lnianej koszuli i czarnej kamizelki, którą w pasie ściągnełam dość szerokim i tu uwaga (!) ciemno-zielonym paskiem. Oczywiście potrzeba sporej wyobraźni, aby na tych zdjęciach dostrzec jego rzeczywistą barwę. Do tego czarne alladynki 3/4 i wysokie kozaki.

koszula - Collection by Lindex; kamizelka - dorothy perkins; alladynki - no name;

pasek - sklep z galenterią skórzaną, kolczyki - sklepik z biżuterią, pierścionek - Rossman

alternatywa dla małej czarnej...

„Mała czarna”

     Ta krótka, prosta sukienka, zaprojektowana tak, aby każda kobieta - bez względu na sylwetkę -  wyglądała w niej pięknie i elegancko, to dzieło największej rewolucjonistki damskiej mody - Coco Chanel.

"Mała czarna” uważana jest za podstawowy element damskiej szafy. Stanowi coś w rodzaju bazy, która przy pomocy odpowiednich dodatków (biżuterii i butów) staje się strojem do pracy w biurze, sukienką koktajlową na popołudniowe spotkanie z przyjaciółmi czy elegancką toaletą na wieczorną galę.

     Czy to możliwe, że kobieta może nie posiadać w swojej garderobie „małej czarnej”?

A jednak!

Ja nie posiadam...

     Jakimś cudem nie mam i nigdy nie miałam  klasycznej "małej czarnej", za to mam  czarną sukienką, długości midi z krótkim rękawkiem. Jest wykonana z lekkiej bawełny, odcinana w pasie i lekko rozkloszowana dołem. Ze względu na nieco za duży rozmiar wymaga, dla zaznaczenia talii - paska, kokardy lub szerokiej, najlepiej barwnej szarfy.

     Bardzo ją lubię za wygodę i miękką, przewiewną tkaninę. Bez większych oporów używam jej o każdej porze roku, łącząc na przemian ze sweterkiem, marynarką czy kolorową chustą.

     Dziś, aby rozświetlić sporej wielkości czarną powierzchnię zestawu (czarna sukienka i również czarny, zapinany na maleńkie, szklane guziczki sweterek), wybrałam szeroki, wiązany na dwie aksamitki, haftowany pasek, łączący w sobie kolor czerwony, niebieski i zielony.

Uszyłam go, specjalnie dla tej właśnie sukienki, z kawałka kwiecistej taśmy, czarnej satyny i czarnej aksamitki, z której wiązane są zabawne kokardki. W efekcie stworzył się taki troszkę folkowy klimat.

     A że i głowa równie ciemna jak strój J, to wybrałam do tego sporej wielkości kolczyki z czerwonymi kamykami i wisiorek z kilku, różnej wielkości czerwonych korali pochodzących z recyklingu i czarnego rzemyka.

Pasek – haftowana taśma o szerokości 9 cm, kawałek czarnej satyny, 1,5 m czarnej aksamitki.

Wisiorek – 1 m rzemyka, kawałek łańcuszka, kilka czerwonych korali znalezionych w domu w szufladzie z guzikami, haftkami, koralkami...

sukienka - Bhs petite; sweter - Z.S.S.J.;

pasek - hand made by me; wisior - hand made by me

kolczyki - Nanu; pierścionki - stoisko ze sztuczną biżuteria

                                                           ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

     Pod jednym z postów w komentarzach Mrs_L zasugerowała abym pokazała moją kolekcję naparstków. Nie jest ona jakoś specjalnie liczna (ok 50 sztuk), ale dzięki przyjaciołom wolno, acz systematycznie się powiększa.
                                                                     W takim razie dziś kolejna odsłona.

Dwa porcelanowe naparstki - prezent od Gosi i Macieja.
     Pierwszy przyleciał do mnie ze "Światowej Stolicy Rozrywki i Miasta Grzechu", a więc z samego Las Vegas w Nevadzie!

     Drugi,  ręcznie malowany, to miły upominek z lawendowego szlaku - malowniczej, pięknej, pachnącej lawendą i brzmiącej cykadami Prowansji.

                                                            Gosiu, Macieju - jeszcze raz dziękuję!          
                                                                                                                                               cdn...

melanż w kapeluszu...

     Sweter został ponoć wymyślony/opracowany przez gaelickich rybaków zamieszkujących - znajdujące się u wybrzeży Irlandii - wyspy Aran. Ten popularny niegdyś, niezwykle charakterystyczny wyrób ludzkich rąk, do dziś stanowi jedno z podstawowych źródeł zarobkowania tamtejszych mieszkańców. Dlaczego od tylu lat jest tak popularny i zawsze na czasie? Dzięki różnym gatunkom zastosowanych włókien (wełniane, jedwabne, wiskozowe...), szerokiej gamie  fasonów i kolorów, a także ciekawych zapięć nadaje się zarówno na narciarskie stoki, piesze wędrówki, wieczorne spacery brzegiem morza, a także eleganckie wyjścia.

     Osobiście bardzo lubię wszelkie swetrzyska, swetry i małe sweterki. Szczególnie te miłe w dotyku i ciepłe. Nie znoszę jedynie sztywnych jak zbroja, cisnych pod szyją i tych co drapią - takim to mówię zdecydowane NIE!

       
          Tym razem mam na sobie sweterek z miłej w dotyku wełny, w której łączą się odcienie szarości, czerń i odrobina bieli. Kobiecy fason - szalowy kołnierz, nieregularny dół, rozszerzane dołem rękawy i wcięcie w talii. Do tego niestandardowe zapięcie – agrafa z kilkoma zawieszkami. 

     Bluzka pod swetrem jest w kolorze ecru ze zdobionym przodem, na którym łączą się satynowe i koronkowe wstawki oraz drobniutkie cekiny. Do tego prosta, czarna spódnica, szare zakolanówki i czarne, wysokie kozaki na niewielkim obcasie. A na deser zabawny kapelusz z cienkiego aksamitu z przestrzenną różą na przedzie – no to jest się z czego pośmiać!

   
Wyobraźcie sobie, że wygrałam konkurs "RETRO CHOINKA" organizowany przez Sylwię na stronie http://sylwiabea.blox.pl/html. Zła passa konkursowa przełamana J Dziękuję za wyróżnienie!

sweter - M&Co.; spódnica - Bespol, bluzka - Stradivarius; rajstopy???; zakolanówki - Gatta

kapelusz - New Fashion + róża - sklep z tkaninami i dodatkami krawieckimi Bławatek

kozaki - no name; kolczyki - Nanu, bransoletki - stoisko z biżuterią; pierścionek - Rossman

... ... ... ... ... ... ...

niesamowita, niezwykle kreatywna, szalona, charyzmatyczna, oryginalna - źróło wielu inspiracji

do dziś pamiętam jej niesamowite kreacje, sceniczny look z absolutnie oryginalnym make-upem...

pamiętam jak w tej smutnej rzeczywistości, z wypiekami na twarzy, zaglądałam do magicznego sklepu na Starym Rynku, gdzie można było zakupić, bądź chociaż pooglądać jej autorskie kreacje...

do dziś brzmi mi w głowie ten niesamowity głos i - "Meluzyna", "Szklana pogoda", "Taniec pingwina na szkle", "Mister of America", "Droga pani z tv"...

Poniżej nowsza jej produkcja, lata minęły, a Ona nadal lśni (!)

Małgorzata Ostrowska i "Rzeka we mnie"

kobieta w spódncy...

     Spódnica to bardzo kobieca część garderoby. To obowiązkowy element każdej damskiej szafy. W zależności od zastosowanej tkaniny, wybranego fasonu czy wzoru dodaje lekkości, ujmuje lub dodaje kilogramów, wysmukla, skraca lub wydłuża nogi, zmienia zachwiane proporcje sylwetki, ukrywa niedoskonałości...

Dodają wdzięku i dziewczęcego uroku.

Ołówkowa – prosta i wąska,

w kształcie litery A – dopasowana w biodrach i lekko rozszerzona dołem,

rozkloszowana – z klinów, półkola, z koła,

mini, midi, maxi,

z falbanami, zakładkami, plisowane, na karczkach... – od wyboru do kolory.

     Niektóre z nas nie wyobrażają sobie bez niej życia, hołubią ją, systematycznie powiększając swoje kolekcje. Noszą spódnice na co dzień i od święta. Inne natomiast chowają je na dnie szafy i wyciągają niechętnie tylko w sytuacjach wymagających takiego poświęcenia, niemal pod przymusem – czyli przy okazji uroczystości w stylu śluby, chrzciny, komunie, święta J.

     Moja spódnica ma długość maxi, jest mocno rozkloszowana (z półkola), z bogato zdobionym dołem. Są hafty, są koraliki i drewniane guziczki, jest też ażurek utworzony przez wycinane otwory w haftowanej tkaninie. Ma dość trudny do określenia kolor – na pewno brązowy, ale w zależności od oświetlenia przyjmuje odcienie od średniego brązu z poświatą fioletu, po ciemny, czekoladowy brąz. Dlatego połączyłam ją z dopasowaną, bawełnianą bluzką w kolorze beżowym, ciemno-brązowym króciutkim, lekkim sweterkiem z rozszerzonymi rękawami 3/4 i wielkim na stałe przyszytym guzikiem zamiast zapięcia. Ponieważ znów zrobiło się dość zimno założyłam do tego zamszowe, wysokie kozaki, krótki, beżowy kożuszek i szalik z cieniutkiej wełny – niezwykle miękkiej i ciepłej. I jeszcze rude pazurki - lakier w kolorze rudo-rdzawym.

Czarne lakierki na kilku fotkach to dlatego, że trudno w pracy wysiedzieć wiele godzin w kozakach, więc mam pod biurkiem ukrte dyżurne, wygodne, płaskie butki, z których korzystam, gdy jest taka potrzeba.

kożuszek - Ben Sherman; ażurowy sweterek - hand made; bluzka - Marks&Spencer; spódnica - AX Paris;

szal - hand made; kozaki - Oxy's; kolczyki - stoisko z biżuterią z pasażu handowym; pasek - DIY